(از عمل به آن) توقّف نماييد و آن را به ما برگردانيد (و در قبول يا ردّ آن سخنى نگوييد) تا اينكه حقيقت آن برايتان آشكار شود و بدانيد كه براى منتظر اين امر (فرج امام عصر (ع)) ثواب روزه‌دار شب زنده‌دار ثبت مى‌گردد و هر كس قائم ما را درك كند و به همراه او خارج شود (براى نبرد) و دشمن ما را بكشد، برايش مانند پاداش بيست شهيد منظور مى‌گردد و هر كس همراه قائم ما بجنگد برايش همچون اجر بيست و پنج شهيد منظور خواهد شد».[١]

١٤. مسئوليت‌پذيرى نسبت به شيعيان: همانا كسى كه متكفّل ايتام آل محمّد (ص) شود، آنان كه از امامشان جدا شده و در جهل خود سرگردان مانده و در دست شياطين و ناصبيان از دشمنانمان اسير گشته‌اند، پس آنان را از چنگال شياطين و دشمنان ما نجات داده، از حيرتشان بيرون برد و شياطين را با ردّ وسوسه‌هايشان سركوب نموده، ناصبيان را با دلايل پروردگارشان و دليل امامتشان مقهور سازد، چنين كسانى نزد خداوند به بلندترين جايگاه از بندگان برترى يابند، بيش از فضيلت آسمان بر زمين و بيش از فضيلت عرش و كرسى و حُجُب بر آسمان و برترى آنها بر اين عابد همچون امتياز ماه شب چهارده بر مخفى‌ترين ستاره در آسمان مى‌باشد».[٢]

در اينجا به فهرستى از تكاليف بندگان نسبت به آن حضرت حجّت (ع) در دوران غيبت كه در كتاب شريف «مكيال المكارم» گردآورى شده، اشاره مى‌كنيم:

١. تحصيل صفات و آداب ويژه آن حضرت،

٢. رعايت ادب نسبت به ياد او،

٣. محبّت او به طور خاص،

٤. محبوب نمودن او در ميان مردم،

٥. انتظار فرج و ظهور آن حضرت،

٦. اظهار اشتياق به ديدار آن بزرگوار،

٧. ذكر مناقب و فضايل آن حضرت،

٨. اندوهگين بودن مؤمن از فراق آن حضرت،

٩. حضور در مجالس فضايل و مناقب آن حضرت و تشكيل آن مجالس،

١٠. سرودن و خواندن شعر در فضايل و مناقب آن حضرت،

١١. قيام، هنگام ياد شدن نام يا القاب آن حضرت،

١٢. گريستن، گرياندن و خود را به گريه كنندگان شبيه نمودن بر فراق آن حضرت،

١٣. درخواست معرفت امام عصر- ارواحنا له الفداء-

از خداوند متعال،

١٤. تداوم درخواست معرفت آن حضرت،

١٥. دعا در زمان غيبت آن حضرت،

١٦. شناختن نشانه‌هاى ظهور،

١٧. تسليم بودن و عجله نكردن،

١٨. صدقه دادن به قصد سلامتى آن حضرت و انجام اعمال واجب و مستحب به نيابت از ايشان،

١٩. سعى در خدمت كردن به آن حضرت،

٢٠. تجديد بيعت با ايشان در هر روز و هر لحظه.[٣]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٢٠٠.

[٢]. تفسير برهان، ج ٢، ص ١٤٩.

[٣]. تفسير عياشى، ج ١، ص ٢٣٦، ح ١٩٨.

[٤]. غيبت نعمانى، ص ١٦٩، ح ١١.

[٥]. همان، ص ١٥٠، ح ١٠.

[٦]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٣٣.

[٧]. اقبال الأعمال، ص ٤٥٧.

[٨]. مكيال المكارم، ج ٢، ص ٤١٨.

[٩]. كافى، ج ٢، ص ٢٢٥، ح ١٣.

[١٠]. نهج الفصاحه، ج ٢، ص ٣٧٢.

[١١]. كشف الغمه، ج ٣، ص ٢٦٧.

[١٢]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٦٧.

[١٣]. كمال‌الديّن و تمام‌النعمة، ج ٢، ص ٢٣٨.

[١٤]. محجّة البيضاء، ج ١، ص ٣٢.

[١٥]. غيبت نعمانى، ص ١٧٣.

[١٦]. نهج البلاغه، خطبه ١٠٣، فيض ٢٩١.

[١٧]. إعلام الورى، ص ٤٠٨.

[١٨]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٤٩، ح ٧٣.

[١٩]. مهج الدّعوات، ص ٣٣٢.

[٢٠]. كافى، ج ١، ص ٥٢، ص ١١.

[٢١]. امالى طوسى، صص ٢٣٢ و ٤١٠؛ بشارة المصطفى، ص ١١٣.

[٢٢]. با استفاده از كتاب مكيال المكارم.