ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٩ - ٣ پس از ظهور
و داناست».[١] من بازمانده آدم و ذخيره نوح و برگزيده ابراهيم و عصاره وجود محمد (ص) هستم .... هر كس درباره سنت رسولالله (ص) با من محاجه كند، من سزاوارترين مردم نسبت به آن هستم.
هر كس را كه امروز كلام مرا مىشنود، به خداوند متعال قسم مىدهم كه به غايبان [اين سخنان را] برساند، به حقّ خداوند متعال و رسول گرامىاش و حقّ خودم، از شما مىخواهم [به ما رو كنيد] كه من حقّ قرابت و خويشاوندى رسولالله (ص) را بر گردن شما دارم كه شما ما را يارى كنيد و در مقابل آنها كه به ما ظلم مىكنند، حمايت كنيد كه اهل باطل به ما دروغ بستند .... از خدا بترسيد و خدا را درباره ما در نظر داشته باشيد، ما را خوار نكنيد و ياريمان كنيد تا خداوند متعال شما را يارى كند».[٢]
سپس حضرت دستهايشان را به آسمان بلند كرده، با دعا و تضرع اين آيه را به درگاه الهى عرضه مىدارند: «أَمَّنْيُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ؛ كيست آنكه وقتى شخص مضطر دعايش كند، او را پاسخ داده و بدى را از او برطرف كند؟[٣]
٣. پس از ظهور
٣- ١. بيعت ياران
پس از آنكه حضرت گفتار خويش را به پايان مىبرند، شرطههاى حرم تلاش مىكنند كه ايشان را همانند نفس زكيه به شهادت برسانند يا حداقل اسير كنند كه اصحاب حضرت، قدم پيش نهاده، شرّ آنها را از امام (ع) دفع مىكنند. جناب جبرئيل هم پشت به كعبه به عنوان اولين نفر با امام (ع) بيعت مىكند و پس از او، سيصدوسيزده تن يار حضرت و ديگر ياوران با ايشان عهد و پيمان مىبندند. امام صادق (ع) به مفضلبن عمر فرمودند: «اى مفضل! حضرت مهدى (ع) پشتش را به حرم مىكند و دستش را كه سفيدى خيره كنندهاى دارد، جهت بيعت دراز مىكند و مىفرمايد: اين دست خدا و از سوى خدا و به فرمان خداست و سپس اين آيه را تلاوت مىكنند: «آنها كه با تو بيعت مىكنند، در حقيقت با خدا بيعت كردهاند، دست قدرت الهى مافوق قدرت آنهاست و هر كه بيعتش را بشكند به ضرر خودش است».[٤] اوّلين كسى كه دست حضرت (ع) را مىبوسد، جبرئيل است و به دنبال او، ملائكه و نجباى اجنّه و سپس برگزيدگان. مردم هنگام صبح در مكه مىپرسند: اين مردى كه اطراف كعبه است، كيست؟ و اين جمعيتى كه با او هستند كيانند و آن نشانه بىسابقهاى كه ديشب ديديم چه بود؟ كه اين جريان حوالى طلوع آفتاب اتفاق مىافتد».[٥]
محمدبن مسلم نيز از آن حضرت نقل كرده كه فرمودند: «گويى جبرئيل كه به صورت پرندهاى سفيد درآمده، اولين مخلوق خداوند است كه با آن حضرت بيعت مىكند و پس از آن، سيصدوسيزده نفر بيعت خواهند كرد. هر كه در اين مسير امتحان خود را پس داده باشد، در آن ساعت مىآيد، كه برخى در رختخوابشان ناپديد مىشوند كه حضرت على (ع) فرمودند: «ناپديد شدگان در رختخوابهايشان» و اين گفته الهى است: «در خيرات با هم مسابقه دهيد كه هر كجا باشيد، خداوند همه شما را مىآورد».[٦]
مفادّ اين پيمان نامه و بيعت را حضرت على (ع) چنين بيان كردهاند: «از يارانش پيمان مىگيرد كه: دزدى، زنا و فحاشى به هيچ مسلمانى نكنند، خون كسى را به ناحق نريزند، به حريم ديگران جفا و تجاوز نكنند، به خانهاى حمله نبرند، تنها به حق و به جا، افراد را بزنند، هيچ طلا، نقره، گندم يا جويى را [براى خويش] انبار نكنند، مال يتيم را نخورند، به آنچه نمىدانند شهادت ندهند، هيچ مسجدى را خراب نكنند، آنچه را كه مست كننده است، ننوشند، خز و ابريشم نپوشند، در مقابل طلا سر فرود نياورند، راه را نبندند و ناامن نكنند، همجنسبازى نكنند، گندم و جو را انبار نكنند، به كم، راضى و طرفدار پاكى و گريزان از نجاسات باشند، امر به معروف و نهى از منكر كنند، لباسهاى خشن بپوشند و خاك را متّكاى خويش سازند و آنگونه كه شايسته خداوند است در راهش جهاد كنند. آن حضرت خود نيز متعهد مىشود كه همانند آنها قدم برداشته، لباس بپوشد و سوار مركب شود و آنگونه باشد كه آنها مىخواهند و به كم راضى باشد و