اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٣١ - ٦ - بدزبانى
بيش از تنبيه او را مىسازد؛ بر عكسِ انسان پستى كه عفو سبب جرأت او مىشود؛ چنان كه امير مؤمنان ٧ مىفرمايد:
«الْعَفْوُ يُفْسِدُ مِنَ اللَّئيمِ بِقَدْرِ ما يُصْلِحُ مِنَ الْكَريمِ»[١]
عفو و بخشش به همان اندازه كه انسان بزرگوار را اصلاح مىكند، انسان پست را تباه مىسازد.
٦- بدزبانى
زبان، نقش بزرگى در زندگى آدمى برعهده دارد؛ مىتواند با يك كلمه او را آزاد يا گرفتار كند، مسلمان يا كافر بنمايد، عزيز يا خوار گرداند، دارا يا فقير كند؛ چنان كه شخصيت انسان نيز توسط زبانش كشف مىشود و به تعبير امام على ٧:
«الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسانِهِ»[٢]
|
تا مرد سخن نگفته باشد |
عيب و هنرش نهفته باشد |
|
امير مؤمنان ٧ مىفرمايد:
«اللِّسانُ تَرْجُمانُ الْعَقْلِ»[٣]
زبان، سخنگوى خرد است.
بر اين اساس، گفتههاى مدير، خواستههاى عقل و انديشه او محسوب مىشود كه به مخاطبان انتقال مىيابد. به همين دليل مدير بايد هميشه با انديشه، منطقى و حساب شده سخن بگويد؛ هم خوب سخن بگويد و هم سخن خوب بگويد. همچنين با سخنان شيوا و شيرين، همكاران را نسبت به كارها و برنامهها توجيه و آنان را نسبت به كار و فعّاليت دلگرم كند و اين سفارش امام على ٧ را به گوش گيرد كه فرمود:
[١] - شرح نهجالبلاغه، ج ٢٠، ص ٢٧٠
[٢] - شرح غررالحكم، ج ١، ص ٢٤٠
[٣] - همان، ص ١٤١