اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١١٦ - ديدگاه اسلام

دارد و هرچه انسان از ايمان بيشترى برخوردار باشد، از حس غم‌خوارى قوى‌ترى بهره‌مند است. امام صادق ٧ در تشبيه حكيمانه‌اى، جامعه اسلامى را پيكر واحدى مى‌داند كه با روح ايمان زنده است و همه اعضاى آن دلسوز و غم‌خوار يكديگرند؛

«الْمُؤْمِنُونَ فى‌ تَبارِّهِمْ وَ تَراحُمِهِمْ وَ تَعاطُفِهِمْ كَمَثَلِ الْجَسَدِ اذَا اشْتَكى‌ تَداعى‌ لَهُ سائِرُهُ بِالسَّهَرِ وَالْحُمّى‌»[١]

مؤمنان در نيكى و مهر و ملاطفت به يكديگر، بسان يك پيكرند كه وقتى احساس درد كند، همه اعضا در بى خوابى و تب، با او همراه شوند.

بخش وسيعى از احكام و دستورات اسلام؛ مانند، پرداخت خمس و زكات و صدقات، وجوب نجات جان مؤمن، عيادت، تشييع جنازه، حقوق فراوان برادرى، همسايگى، زيارت مؤمنان و برآوردن حاجات آنان و غيره، بر ضرورت همدردى و اهميت آن دلالت دارد به گونه‌اى كه اگر شخصى فاقد اين خصلت ارزشمند باشد در واقع بسيارى از اخلاق و احكام اسلامى را زير پا نهاده و از ايمان فاصله گرفته است. گاه بى‌دردى و بى تفاوتى به جايى مى‌رسد كه شخص را از زمره مسلمانان خارج مى‌سازد؛ چنان كه رسول اكرم ٦ مى‌فرمايد:

«لَيْسَ مِنَّا مَنْ غَشَّ مُسْلِماً اوْ ضَرَّهُ اوْ ما كَرَهُ»[٢]

هر كس مسلمانى را بفريبد يا به او ضرر برساند و حيله بزند، از ما نيست.

همچنين فرموده است:

«ما امَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْاخِرِ مَنْ باتَ شَبْعانَ وَ جارُهُ جائِعٌ»[٣]

هر كس سير بخوابد در حالى كه همسايه‌اش گرسنه باشد، به خدا و روز قيامت ايمان نياورده است.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٧٤

[٢] - بحارالانوار، ج ١٠، ص ٣٦٧

[٣] - همان، ج ٧٨، ص ٢٧٣