اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٢١ - ١ - خودمحورى
فصل پنجم: آفات اخلاق سازمانى
در گلزار اخلاق نيكو و مكارم اخلاقى، احتمال رويش خار و خاشاك و علف هرزه نيز وجود دارد و مديران هشيار و آگاه جامعه اسلامى بايد درصدد پيشگيرى يا ريشهكنى آنها برآيند و با مراقبت كافى، طراوت و شادابى شكوفههاى اخلاقى را پاس دارند.
صفاتى چون خودمحورى، دورويى، تنگ نظرى، تبعيض، انتقامجويى و بدزبانى، آفاتى هستند كه شخصيت حقيقى و حقوقى مديران را خدشهدار مىسازد و به مديريت آنان آسيب مىرساند.
آفتهاى اخلاق سازمانى در آفتهاى فوق منحصر نيست و آنچه در اين فصل آمده برخى از آفتها و شايد مهمترين آنها است كه به طور فشرده تدوين يافته است.
١- خودمحورى
منشأ اين رذيله اخلاقى، تكبّر، هواى نفس و جهالت است؛ چنان كه عجب و غرور نيز در رويش و افزايش آن دخالت دارند، همانگونه كه خدا محورى، عقلگرايى، رايزنى و همفكرى، نقطه مقابل آن است.
از منظر قرآن، انسان، ذاتاً ناتوان آفريده شده[١] و دانش او نيز اندك است[٢] و چنين موجودى نمىتواند بدون امداد ديگران و تنها با اتكاى به دانش، تجربه و توان خويش به اهداف و آرمانهايش دست يابد و ناچار است سخن خدا را بشنود، فرمان عقل را گردن
[١] - نساء( ٤)، آيه ٢٨
[٢] - اسراء( ١٧)، آيه ٨٥