اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٧٢ - ٩ - تغافل

اجتماعى، در كنار ديانت و ذكر خدا لازم دانسته، مى‌فرمايد:

«اذا خَرَجْتَ مِنْ مَنْزِلِكَ فَاخْرُجْ خُرُوجَ مَنْ لا يَعُودُ وَ لا يَكُنْ خُرُوجُكَ الَّا لِطاعَةٍ اوْ فى‌ سَبَبٍ مِنْ اسْبابِ الدّينِ وَالْزَمِ السَّكينَةَ وَالْوَقارَ وَاذْكُرِ اللَّهَ سِرّاً وَ جَهْراً»[١]

از خانه‌ات بسان كسى خارج شو كه ديگر بازنمى‌گردد و بيرون رفتنت جز براى اطاعت (از خدا) يا فراهم آوردن اسباب دينى نباشد و ملتزم متانت و وقار باش و خدا را در پنهان و نهان ياد كن.

٣- مسؤوليت جنگى: مى‌توان گفت در گرماگرم نبرد و چكاچك شمشيرها و صحنه رزم و كشتار كه زمينه اضطراب و احياناً عصبانيت و سبكسرى فراهم‌تر است، نياز به متانت و طمأنينه نيز ضرورى‌تر مى‌نمايد و شايسته است كه مديران و مسؤولان جنگ و عمليات نظامى در اين‌گونه موارد از چنين اكسيرى غفلت نورزند. چنان كه امير مؤمنان ٧، شب قبل از پيكار صفّين به نيروهايش چنين سفارش مى‌كند:

«اذا لَقيتُمْ هؤُلاءِ الْقَوْمَ غَداً فَلا تُقاتِلُوهُمْ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فَاذا بَدَأُوا بِكُمْ فَانْهَدُوا الَيْهِمْ وَ عَلَيْكُمْ بِالسَّكينَةِ وَالْوَقارِ ...»[٢]

فردا كه با اين گروه رو به رو شديد، شما نبرد را آغاز نكنيد تا آنان با شما بجنگند.

وقتى آنان مبارزه با شما را شروع كردند، به آنان يورش ببريد و متانت و وقار خويش را حفظ كنيد.

٩- تغافل‌

تغافل به معناى چشم‌پوشى نمودن، تظاهر به بى‌خبرى و خود را به غفلت زدن است.[٣]

انسان‌هاى غير معصوم، در طول زندگى خويش، كم و بيش، عمدى يا سهوى مرتكب‌

[١] - بحارالانوار، ج ٧٦، ص ١٦٧

[٢] - همان، ج ٣٢، ص ٥٦٤

[٣] - ر. ك، المنجد، واژه غفل و لغت‌نامه دهخدا، واژه تغافل