اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ١٢٧ - ٤ - تبعيض
به خدا و خلق، عدم امنيت، حيلهگرى و ناجوانمردى به سر مىبرد و از خدا و خلق گسسته با شيطان، نفس امّاره و اموال ذخيره خود مأنوس مىشود و طعم لذّتهاى واقعى زندگى را نمىچشد؛ به فرموده امام رضا ٧:
«السَّخِىُّ قَريبٌ مِنَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْجَنَّةِ قَريبٌ مِنَ النَّاسِ وَالْبَخيلُ بَعيدٌ مِنَ اللَّهِ بَعيدٌ مِنَ الْجَنَّةِ بَعيدٌ مِنَ النَّاسِ»[١]
سخاوتمند به خدا، بهشت و مردم نزديك است و بخيل از خدا، بهشت و مردم فاصله دارد.
٤- تبعيض
عدالت از فضايل بسيار ارجمند و آرمانى انسان است كه علاوه بر عقل و دين و فطرت آدمى، همه بزرگان و صالحان عالم در هر مكتب و ملّتى بر زيبايى و ضرورت آنان پاى فشردهاند؛ كاملترين كتاب آسمانى درباره اين فضيلت چنين مىفرمايد:
«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاحْسانِ ...»[٢]
همانا خداوند به عدالت و احسان فرمان مىدهد.
و امير مؤمنان ٧، دادگرى را سرچشمه حيات و زندگانى مىداند:
«الْعَدْلُ حَياةٌ»[٣]
فرمان خداوند به اجراى اين پديده حياتى، عام و جاويدان است و همگان، در همهجا و هميشه بايد بدان پايبند باشند تا جامعهاى زنده و انسانى داشته باشند و هر چه عدالت و انصاف افراد و مجموعهها بيشتر و محكمتر باشد، آنها از حيات و ارزش والاترى برخوردار مىشوند و اگر انصاف و عدالت جاى خود را به تبعيض و ستم بدهد، افراد و
[١] - بحارالانوار، ج ٧١، ص ٣٥٢
[٢] - نحل( ١٦)، آيه ٩٠
[٣] - شرح غررالحكم، ج ١، ص ٤٦