اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٨١ - ١ - اطاعت و فرمانبرى
فصل سوم: رفتار با فرادستان
در هرم تشكيلاتى هر سازمانى، نيروهاى عملياتى از مديران جزء و آنها از مديران ميانى و عالى و مديران عالى از رئيس يا مدير كل دستور مىگيرند.
براى اداره بهتر، نظم و انسجام و كارآيى بيشتر هر سازمانى، روابط حسنه، احترام متقابل و رعايت اخلاق نيكو از سوى همه اعضا ضرورى است. آنچه در اين فصل بدان مىپردازيم پيرامون رابطه اخلاقى زيردستان با فرادستان است و چون پرداختن به همه ابعاد اين رابطه مقدور نيست، تنها به تبيين سرفصلهاى مهم آن بسنده مىكنيم.
١- اطاعت و فرمانبرى
لازمه كار تشكيلاتى و قوام و دوام آن، بستگى تام به اطاعت افراد از مافوق دارد و فرمانبرى فرودستان از فرادستان، بسان رشتهاى، اعضاى سازمان را به يكديگر مرتبط مىسازد و هر گونه سهلانگارى در آن، به نظم و انسجام سازمان خدشه وارد مىكند.
امير مؤمنان ٧، رهبر و رئيس ملّت را در جايگاه رهبرى چنين توصيف مىكند:
«مَكانُ الْقَيِّمِ مِنَ الْامْرِ مَكانَ النِّظامِ مِنَ الْخَرَزِ يَجْمَعُهُ وَ يَضُمُّهُ ...»[١]
جايگاه سرپرست نظام چون رشتهاى است كه دانهها را گرد هم مىآورد و نظام مىبخشد.
پرواضح است كه اين نظم و پيوستگى تا حدّ زيادى بستگى به فرمانبرى و اطاعت مردم دارد. قرآن مجيد بارها از پيروان خويش خواسته است كه امر رهبر را اطاعت كنند و حتى آن را در كنار اطاعت اوامر الهى واجب شمرده است:
[١] - نهجالبلاغه، خطبه ١٤٦، ص ٤٤٢