اخلاق مديريت - آخوندی، مصطفی - الصفحة ٣٥ - سادهزيستى در زندگى اجتماعى
لذّتهاى دنيوى محدود مىكردند، مراقب اطرافيان خود نيز بودند كه مبادا از مسير اعتدال خارج شوند و موجب رنجش خاطر محرومان و مستضعفان گردند. آنان اين محدوديتِ صادقانه و زيبا را براى همدردى با محرومان و توفيق خدمتگزارى بيشتر، در زندگى خود ايجاد مىكردند.
شهيد مطهرى قدس سره در شرح حال استاد الفقها، وحيد بهبهانى قدس سره مىنويسد:
روزى يكى از عروسهاى خود را مشاهده كرد كه پيراهنى الوان از نوع پارچههايى كه معمولًا زنان اعيان و اشراف آن عصر مىپوشيدند به تن كرده است. فرزندشان را مورد ملامت قرار دادند، فرزند آيه شريفه كه مىفرمايد: «چه كسى زينتهايى كه خدا براى بندگانش آفريده و همچنين روزىهاى پاكيزه را تحريم كرده است» را در جواب پدر خواند. پدر گفت: «من نمىگويم خوب پوشيدن و خوب نوشيدن و از نعمتهاى الهى استفاده كردن حرام است. خير! در اسلام چنين ممنوعيتهايى وجود ندارد، ولى يك مطلب ديگر هست و آن اينكه ما و خانواده ما به اعتبار اينكه پيشواى دينى مردم هستيم وظيفه خاصى داريم؛ خانوادههاى فقير وقتى كه اغنيا را مىبينند كه از همه چيز برخوردارند طبعاً ناراحت مىشوند، يگانه مايه تسكين آلامشان اين است كه خانواده «آقا» در تيپ خودشان هستند، اگر ما هم در زندگى به شكل تيپ اغنيا درآييم، اين يگانه مايه تسكين آلام هم از ميان مىرود؛ ما كه قادر نيستيم عملًا وضع موجود را تغيير دهيم، لااقل از اين مقدار همدردى مضايقه نكنيم.[١]
سادهزيستى در زندگى اجتماعى
اگر انسان در زندگى شخصى و خانوادگى سادهزيست باشد، آثار و بركات اين سادگى در زندگى اجتماعى و حيطه مسؤوليتى او نيز بروز خواهد كرد.
مديريت اسلامى، در واقع حكومت بر دلهاست؛ مديران اسلامى در محيط اجتماعى و حيطه كارى، سادهزيستى خود را در معرض نمايش مىگذارند؛ از تشريفات
[١] - سيرى در نهجالبلاغه، ص ٢٢٨- ٢٢٩