شكل اول [كه مثلًا، توسط آگهى‌هاى كلوين كلاين نشان داده شده‌] از همه بى‌ضررتر است، درباره زنان جوان امروزى چيزهايى به ما مى‌گويد؛ از جمله اين كه، آنها جذب افرادى [مدل‌ها] شده‌اند كه چه مرد باشند چه زن، به نظر مى‌رسد كه هيچ كدام (نه زن هستند، نه مرد) نيستند.

وقتى كه جنس از مركز [اصل‌] خود دور مى‌شود، به نظر مى‌رسد ترجيحاً به طرف مدل‌هايى حركت مى‌كند كه مانند مردان لباس مى‌پوشند. حتى برخى از زنان هم‌جنس باز ادعا كرده‌اند كه:

از پيروى از قوانين صريح جامعه- به خاطر تحميل كردن آنچه كه براى زنان عادى است- خوددارى مى‌كنند. مردان سعى مى‌كنند همه ويژگى‌هاى يك شخصيت شاد را به خود نسبت دهند؛ پرانرژى بودن، قهرمان بودن، قوى بودن، مستقل، فعّال، حتى با آنكه شلوار مى‌پوشند.

بالاخره، وقتى زنان مى‌خواهند كه بيش از حد زن‌منش باشند، مثلًا ستاره‌هاى زيبا و شهوت‌انگيزى مثل «نيكل كيدمن» و «شارون استون» كه در برخى مجلات، تصوير آنها نشان داده مى‌شود. چنين زنانى، خائنين به ايده‌آل‌هاى فمينيسم در نظر گرفته مى‌شوند. در يكى از مقالات مجله «حيات» عكسى از اين نوع، توسط فمينيست‌ها مورد انتقاد قرار گرفت.

وقتى مجله گلومور را مى‌بينيم، گيج مى‌شويم، حتى سردرگم و حيران مى شويم. سلطه آن را بر خودمان حس مى‌كنيم، حتى وقتى ظاهر گول‌زننده آن را تشخيص مى‌دهيم؛ ابتذال آن ما را آشفته مى‌كند، تسليم شدن ما در برابر آن، ما را آشفته مى‌كند. عكس زن هوس‌انگيز نسبت به‌