تربيت بر ماهيت، نقل مى‌شد. على‌رغم همه اينها، اين پسرها، دوقلوهاى بيولوژيكى بودند! و حالا يكى از آن‌ها پسر است و ديگرى دختر! فمينيست‌هاى جنسى اين آزمايش را تحسين مى‌كردند و بارها آن را به عنوان اينكه قدرت تجربى ساختار آنها را نشان داده، ذكر مى‌كردند. با اين حال، پس از انتشار سرگذشت رايمر، برخى محققان فمينيسم بى‌سر و صدا، سرگذشت اين دوقلوها را از سرى جديد كتاب‌هاى درسى مطالعات زنان حذف كردند. به نظر مى‌رسد براى فمينيست‌هاى جنسى، اين ادّعا: «اين مسأله كه آيا جنس هميشه مى‌تواند جنسيت بيولوژيكى را متوقف سازد، يا خير بحث‌انگيز باقى مى‌ماند»، در واقع كتمان حقيقت است.

آنچه كه چندان چشمگير نيست اما در عين حال خطرناك نيز هست، اين واقعيت است كه اگر چه «جنس» توسط فمينيست‌ها با نيت والاى توانمند كردن زنان ابداع شد اما ممكن است اثر كاملًا معكوسى داشته باشد. خيانت سياسى به تعهد به جنس، خود را در فرهنگ معاصر به دو شيوه متصل به هم افشا مى‌سازد. اولين روش، از طريق مطبوعات عمومى است.

شكى وجود ندارد كه رسانه‌ها، خصوصاً تبليغات تجارى، تا اندازه‌اى ما را تحت تأثير قرار مى‌دهند و به نظر مى‌رسد كه رسانه‌ها از جمله تمام طبقات و در همه حوزه‌ها- مثلًا تلويزيون و مجلّات- به ما مى‌گويند كه ساختار فمينيستى جنس، كار خود را دقيقاً غلط انجام مى‌دهد.

تصاوير جنس در فرهنگ ما به سه شكل عمده تقسيم مى شوند: بى‌طرف نسبت به جنس، متمايل به جنس، و انكاركننده جنس. با آنكه‌