اين امر مورد اتفاق همه فقهاى اسلام است. احاديث متعددى بر حرمت سقط جنين دلالت مى‌كند. در حقوق اسلام هركس موجب سقط جنين شود قاتل محسوب مى‌گردد. حق حيات تنها اختصاص به زمان بعد از تولد ندارد. اين حق به قبل از تولد انسان نيز تسرّى داده شده است. جنين نيز حق زندگى دارد و هيچ‌كس- حتى پدر و مادر حق ندارد اين حق را از او سلب نمايد. در فقه اسلام با توجه به ميزان رشدى كه جنين در رحم مادر دارد و مقدار زمانى كه از انعقاد نطفه گذشته است، مرتكب چنين عملى به پرداخت ديه محكوم مى‌گردد. اسلام نه تنها در چنين حالتى از زندگى يك فرد دفاع مى‌كند، علاوه بر حق حيات، براى او حق مالكيّت نيز قائل است. در صورتى كه پس از انعقاد نطفه، مورّث بميرد، ورثه يكى از دو راه را مى‌توانند انتخاب كنند: صبر كنند تا فرزند به دنيا بيايد و برابر سهم ارث هركس، اموال را تقسيم نمايند، يا آنكه براى «حمل» سهمى را كه مساوى سهم دو پسر از همان طبقه ارث باشد كنار بگذارند و سهام خود را بردارند.[٢] حتى حقوق اسلام تا اينجا پيش رفته است كه اگر در زمان مرگ مورّث، حملى باشد كه اگر متولد شود، مانع از ارث تمام يا بعضى از وُرّاث ديگر مى‌گردد، تقسيم ارثى صورت نخواهد گرفت تا وضعيت حمل معلوم گردد.[٣]

[١].abortion .

[٢]. بنگريد به: قانون مدنى، ماده ٨٧٨.

[٣]. همان.