حقوق زن در اسلام در قرن اخير بيش از هر امر ديگرى آماج حملات دشمنان دانا و دوستان نادان قرار گرفته است؛ كسانى كه خود را مدافعان حقوق و آزادى‌هاى زنان مى‌دانند.

شكى نيست كه در نظام حقوقى اسلام پاره‌اى از تفاوتهاى حقوقى ميان زن و مرد در امور خانوادگى، امور مالى و اموراجتماعى و سياسى وجود دارد. از آنجا كه در اصول بنيادين شخصيت زن در اسلام، برابرى و تساوى زن و مرد در شئون انسانى را ثابت نموديم، اين پرسش‌ها مطرح مى‌شود كه چرا با وجود تساوى در شرافت انسانى، اسلام از نظر حقوقى ميان زن و مرد فرق گذاشته است؟ آيا اين تناقض گويى نيست؟ آيا اين تفاوتها بيانگر نگاه مردانه دين به حقوق انسان نيست؟ آيا حداقل در حوزه حقوق، اسلام، مرد را جنس برتر ندانسته است؟ آيا به زنان در قوانين و مقرّرات شرعى، ظلم و تبعيض روا داشته نشده است؟

مرورى بر ديدگاه‌هاى ناقدان حقوق زن در اسلام نشان مى‌دهد كه در تصوّر آنان اين اشكالات وجود دارد: نگاه فقه، مردانه و زن ستيز است؛ جنسيّت بر انسانيت مقدم است؛ تبعيض جنسى حقوق زنان بر خلاف انصاف و عدالت و عقل است؛ سيماى زن فقهى و روايى با سيماى زن در قرآن متفاوت است؛ در خانه حرف نهايى، حرف مرد است؛ امورى نظير وظيفه مادرى، تقدّس خانه‌دارى، ثواب خودآرايى براى شوهر، نوعى فريب و مايه دلخوشى‌