در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٦٠ - ٤ - شواهد قرآنى، نبوى و تاريخى به سقوط عدالت بعضى از صحابه گواهى مىدهد
سكوتش، يكى برخيزد و ابن ابى سرح را به قتل برساند؛ چنان كه رسول خدا (ص) بعداً توضيح داد و پس از آن كه چنين نشد، به او امان داد».[١]
همچنين در ميان اصحاب، كسانى بودهاند كه قرآن درباره ايشان مىفرمايد:
اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللّهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ....[٢]
«قسمهاى خود را به عنوان سپرى براى خويش قرار دادهاند و جلو راه خدا را سد مىكنند، پس براى ايشان عذاب سختى مهيّا شدهاست».
و مىفرمايد:
... يُخادِعُونَ اللّهَ وَ هُوَ خادِعُهُمْ وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى يُراؤُنَ النّاسَ وَ لا يَذْكُرُونَ اللّهَ إِلّا قَلِيلًا* مُذَبْذَبِينَ بَيْنَ ذلِكَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ لا إِلى هؤُلاءِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبِيلًا.[٣]
«خدا را خدعه مىكنند، در حالى كه او ايشان را خدعه مىكند و هنگامى كه به نماز مىايستند، كسل هستند و رياكارى مىكنند و جز اندكى، خدا را ياد نمىكنند. آنان سرگردان بين دو گروه هستند،
[١] - سيرة حلبيّه، باب فتح مكّه.
[٢] - مجادله( ٥٨): ١٦؛ ر. ك: تفسير خازن: ٤/ ٢٦٢ در تفسير همين آيه.
[٣] - نساء( ٤): ١٤٣- ١٤٢.