«هنگامى كه به سوى آنان باز گرديد، براى شما به خدا سوگند ياد مى كنند تا از آنان اعراض (و صرف نظر) كنيد، از آنان اعراض كنيد (و روى بگردانيد)؛ چرا كه پليدند و جايگاهشان دوزخ است، به كيفر اعمالى كه انجام مى دادند. براى شما قسم ياد مى كنند تا از آنان راضى شويد، اگر شما از آنان راضى شويد، خداوند (هرگز) از جمعيّت فاسقان راضى نخواهد شد».

در اين غزوه چهارده نفر از منافقان توطئه كرده بودند كه با استفاده از تاريكى شب، رسول خدا (ص) را از يكى از گردنه‌ها پرت كنند.[١]

و هنگام بازگشت از تبوك، در مسير راه چشمه آب كوچكى در وادى مشقق بود. رسول خدا (ص) دستور داد تا اعلام كنند:

«هر كس زودتر به اين چشمه رسيد، چيزى از آن نياشامد تا به او برسيم».

با اين حال، چند منافق، خود را زودتر به اين آب رساندند و آن را نوشيدند! وقتى رسول خدا (ص) به چشمه رسيدند، ديدند كه عدّه‌اى آب آن را نوشيده‌اند، فرمود: «آيا نگفته بودم كه كسى از آن نياشامد تا مابياييم؟!» سپس آنان را لعنت و نفرين نمود.[٢]

در اين جا به برخى آيات نازل شده درباره منافقين اشاره‌مى‌شود:

[١] - دلائل النبوه: ٥/ ٢٦٥- ٢٥٦.

[٢] - تاريخ طبرى: ٢/ ١٨٦، حوادث سال نهم هجرى.