در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٣ - ٢ - نادرستى نظريه عدالت تمام صحابه
هنگامى كه مىخواهيم مدّعا را با دليل مقايسه كنيم، مدّعا با تمام لوازمى كه دارد با دليل مقايسه مىشود.
وقتى كه به نظريّه عدالت تمام صحابه نگاه مىكنيم، مىبينيم كه اين نظريّه لوازم عقلى و شرعى بسيارى را در پى دارد كه تمام آنها باطل است؛ از جمله اين امور عبارتند از:
الف: ايمان به عدالت تمام صحابه، مستند به آن است كه علّت عدالت را تنها مصاحبت با پيامبر اكرم (ص) بدانيم، نه عمل و رفتار صحابى. بر طبق اين نظريّه همين كه صحابى با رسول خدا (ص) مصاحبت داشته باشد، عادل است! اگرچه هر خلافى را مرتكب شدهباشد.
ب: با توجّه به اين نظريّه لازم است كه تمام خلافهاى صحابه حمل بر صحّت شود.
بديهى است كه هر چه در اين كار افراط شود، ضربه بيشترى به شرع مقدّس وارد مىشود.
اگر بخواهيم خلافهاى اصحاب را توجيه كنيم و بگوييم: تمام اصحاب، مجتهد بودهاند و مجتهد اگر به واقع نرسد، يك ثواب و اگر به واقع برسد، دو ثواب دارد، آنگاه ارزش و اعتبار اجتهاد در شريعت اسلامى، كاهش مىيابد.
بايد پرسيد: كدام اجتهاد اجازه مىدهد كه اصحاب با هم درگير شوند؟ و اگر چنين باشد، فرقشان با ديگران چيست؟ بديهى است