چنان كه لغت، بين لعن و سب و شتم فرق گذاشته، قرآن نيز بين آن دو فرق مى‌گذارد. مادّه «لعن» در قرآن كريم، ٣٧ مرتبه به خدا و يك مرتبه به مردم نسبت داده شده است و همين استخدام، دال بر مشروعيّت آن مى‌باشد، در حالى كه مادّه «سبَبَ» يك مرتبه در سياق نهى وارد شده و آن در اين آيه است:

وَلَا تَسُبُّواْ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَيَسُبُّواْ اللّهَ عَدْوًا ....[١]

«كسانى را كه غير خدا را مى‌پرستند، سب نكنيد كه آنان هم خدا را سب مى‌كنند».

اين نهى، بر قبح سب و شتم دلالت مى‌كند و اگر لعن نيز همانند سب بود، قرآن كريم از آن نهى مى‌كرد، در حالى كه از آن استفاده كرده و ٣٧ مرتبه به خدا نسبت داده است و همين نشان مى‌دهد كه داراى ماهيّت صحيح و مطلوب و مشروع مى‌باشد.

تفاوت لعن و سب در سنّت شريف نبوى‌

وقتى كه به سنّت شريف نبوى مراجعه كنيم، مى‌بينيم كه در دهها روايت، رسول خدا (ص) دشمنان رسالت را كه شامل: مشركان، منافقان‌

[١] - انعام( ٦): ١٠٨.