در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١١٤
قرآن كريم، اين مفهوم را درباره اهل كتاب، كفّار، منافقين و افراد مسلمانى كه گناهان كبيره مرتكب شدهاند، به كار برده است.
جالب اين است كه: پيامبر اكرم (ص) اين مفهوم را در مورد مسلمانانى كه مرتكب كارهاى خلاف شرع مىشدند، بيشتر به كار برده است! از صحابه در اين مورد، مطالبى در تاريخ نقل شده و لعن بر انواع و اشخاص در طول تاريخ اسلام، رايج بوده است.
پيروان اهل بيت (عليهم السلام)، برخلاف آن چيزى كه بدان متّهم شدهاند، تمام صحابه رسول خدا (ص) را لعن نمىكنند بلكه تنها كسانى را لعن مىكنند كه خدا و رسول، آنان را لعن كردهاند.
اگر لعن اشخاص معيّن، ناشى از اجتهاد باشد، در اين صورت داخل در معصيت شمرده نمىشود تا چه رسد به اين كه موجب كفربشود.
تكفير شيعه به اين اتّهام كه صحابه را سب مىكند، هيچ پايه و اساسى در شرع اسلام ندارد و بعضى از علماى دربارى، بدان حكم كردهاند تا به حاكمان و سلاطين، تقرّب بجويند و بين مسلمانان، فتنه و اختلاف ايجاد كنند.