در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٥٤ - فصل دوم رابطه عصمت با علم غيب
يحيى بن اكثم حيرت زده شد و آثار عجز و ناتوانى در چهرهاش آشكار گشت. سپس امام به تفصيل جواب مسأله را داد كه در كتابها آمده است.[١]
اين ماجرا نشانه اين است كه امام داراى عصمت مورد عنايت خداوند است كه علم حضورى را نيز در بر دارد.[٢]
علمى كه امام معصوم دارد و در اثر آن به اشياء شناخت كامل پيدا مىكند و اهداف رسالت با آن تحقّق مىيابد، موهبتى است از طرف خداوند، بدون اين كه خود امام آن را كسب كرده باشد. هدف خداوند از اعطاى اين علم، اين است كه امام قدرت كامل براى محقّق ساختن اهداف الهى- كه شايسته است به كاملترين شكل محقّق شود- داشته باشد و آن را بر همه دينها پيروز گرداند.
عَالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلَى غَيْبِهِ أَحَدًا* إِلا مَنِ ارْتَضَى مِن رَّسُولٍ.[٣]
«داناى نهان است و كسى را بر غيب خود آگاه نمىكند، جز پيامبرى را كه از او خشنود باشد».
[١] - بحارالانوار: ٥٠/ ٧٦.
[٢] - ر. ك: العصمه و شروط الحفاظ على النظام، سيّد مهدى حكيم( نسخه دست نويس) و همچنين كتاب بحث حول الامامه، كمال حيدرى و نيز كتاب الامامة و الولايه، گروهى از نويسندگان.
[٣] - جن( ٧٢): ٢٧ و ٢٦.