در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣٢ - پيشگفتار
توسعه در اين بحث، وقتى امكانپذير است كه بپذيريم جانشين پيامبر (ص) بايد از همه صفات و ويژگيهاى پيامبر (ص) غير از دريافت وحى، بهرهمند باشد.
بنابراين، بحث علم غيبى ائمّه از نظر رتبه، پس از بحث امامت و بحث عصمت قرار دارد؛ بنابر اين، كوشيدهايم به تبيين جوانب اين بحث بپردازيم، امّا از ابهامات و هياهوى جاهلان و غرض ورزان در اين بحث، به دور باشيم و از بررسى موضوع به شيوههاى مادّى و بيگانه با اسلام بپرهيزيم و از نتايج بزرگى كه عالمان مكتب اهل بيت (عليهم السّلام) در اين زمينه به دست آوردهاند- و گفتار حاضر از احاطه به همه جوانب آن، ناتوان است- غافل نشويم.
در خلال بحث، بعضى از واژگان و اصطلاحات مربوط به بحث را نيز به طور مختصر توضيح دادهايم. شيوه ما بدين گونه است كه مطلب هر فصل زمينه ساز مطالب فصل بعد است.
در فصل اوّل، از نياز انسان به ارتباط با غيب و ضرورت احاطه بر علم غيبى عطا شده از سوى خداوند و متوقّف بودن نقش كامل الهى بر احاطه به اين علم، سخن رفته است.
در فصل دوّم، پيوند بين عصمت و علم حضورى را بررسى كردهايم؛ زيرا معصوم به واسطه علم حضورى، قوانين حيات و علّتهاى آن را در عالم غيب و شهود- به طور يكسان- درك مىكند.
در فصل سوّم، ابتدا به آيات مربوط به علم غيب در زندگى پيامبران و صالحان اشاره كردهايم، پس از آن، به آياتى كه امكان علم غيب را