در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٣١ - پيشگفتار
خطّ اهل بيت در برخورد با علم غيب امام (ع) به مفهوم قرآنى و آنچه پيامبر (ص) تأييد نموده پايبند بوده است، با اين حال، نمىدانيم كسانى كه علم غيب داشتن ائمّه را انكار مىكنند و پيروان مكتب آنان را به تندرو بودن متّهم مىكنند، چه حجّت و دليلى دارند؟ با وجودى كه اين مكتب به سيره پيامبر (ص) پايبند است و بر آن پافشارى مىكند و علم پيشوايان آن همان علم پيامبر (ص) است؛ يعنى علمى كه خداوند متعال به آنها بخشيده است.
از آنچه گفتيم، چند نكته به دست آمد:
اوّل: خبر دادن از غيب، امرى است كه انسان در همه عصرها و به شكلهاى گوناگون به آن پرداخته است.
دوّم: اين مسأله از ارزش عملى و تربيتى برخوردار است و در ارتباط با نبرد حق و باطل، به كار گرفته شده است.
سوّم: نمىتوان غيبگويى و ارتباط با خداوند سبحان را از يكديگر جدا كرد و از اين رو، بزرگانى كه در اين عرصه سخن گفتهاند، پرهيزكارى و تجرّد نفس و صفاى قلب و نزديكى به خداوند را- با اختلافاتى در شيوه ارتباط- شرط دانستهاند.
كوتاه سخن اين كه: پرداختن به جزئيّات و تفاصيل اين موضوع و حدود و فايده آن و اين كه تفكّر اسلامى تا چه اندازه وارد اين عرصه شده است، تنها پس از اعتقاد به عصمت ائمّه بر طبق ديدگاه اماميّه- كه علم حضورى را نيز شامل مىشود- ممكن است. همچنين ارتقا و