در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٩٠ - بخش هفتم رواياتى كه از علم غيب امامان(ع) و پيشگوييهاى آنان سخن مىگويد

٣- ابن عطاى مكّى مى‌گويد:

«مشتاق ديدار امام باقر (ع) شدم، از اين رو، از مكّه به مدينه رفتم (در بين راه) به سرماى شديدى دچار شدم. نيمه شب به خانه امام رسيدم، با خود گفتم: آيا در اين موقع شب در بزنم، يا تا صبح منتظر بمانم؟ در اين بين ناگاه شنيدم كه امام (ع) به كنيز خود فرمود: در را براى ابن عطا باز كن، امشب سرماى سختى به او رسيده است و كنيز در را باز كرد».[١]

٤- ابو كهمس مى‌گويد:

«در شهر مدينه در خانه‌اى اقامت داشتم. در آن خانه كنيزى بود كه از او خوشم مى‌آمد. شب هنگام (به سوى اتاق او) رفتم و در زدم و وقتى در را باز كرد، دستان او را گرفتم، فرداى آن شب خدمت امام صادق (ع) رسيدم، فرمود: اى اباكهمس! از كارى كه ديشب مرتكب شدى، توبه كن».[٢]

[١] - بصائر الدرجات: ٥/ ٢٧٧؛ بحارالأنوار: ٤٦/ ٢٣٥.

[٢] - بصائر الدرجات: ٥/ ٢٦٢.