در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٤٦ - فصل دوم رابطه عصمت با علم غيب

الَّذِي أَعْطَى كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى.[١]

«كسى كه هر چيزى را خلقتى كه در خور اوست داده پس آن را هدايت فرموده است».

و همچنين:

وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ* وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ* لا الشَّمْسُ يَنبَغِي لَهَا أَن تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ.[٢]

«و خورشيد به (سوى) قرارگاه ويژه خود روان است. تقدير آن عزيز دانا اين است؛ نه خورشيد را سزد كه به ماه رسد و نه شب بر روز پيشى جويد و هر كدام در سپهرى شناورند».

بر اين اساس، همه موجودات در جهان هستى بر يكديگر تأثير مى‌گذارند و انسان نيز از اين قانون مستثنا نيست. او در چارچوب اين قانون، آفريده شده و در نتيجه تابع آن است.

از يك سو، روشن است كه انسان در اين جهان، تأثيرپذير است؛ زيرا (مثلًا) اگر فاصله خورشيد از زمين كم، يا زياد شود، در زندگى همه و از جمله انسان اثر خواهد گذاشت.

از سوى ديگر، انسان بر موجودات اطراف خود تأثير مى‌گذارد كه اين مطلب نياز به توضيح دارد.

[١] - طه( ٢٠): ٥٠.

[٢] - يس( ٣٦): ٤٠ و ٣٨.