در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ١٠٧ - ٢ - نظر ابن تيميه
ب: تصرّفات و كارهايى كه از جنس قدرت و تسلّط است.
ج: كارهايى كه از بى نيازى و دارايى، سر چشمه مى گيرد.[١]
ابن تيميّه در جاى ديگر مىگويد:
«اگر كسى از اين امور- كه خداوند به او عطا كرده است- در راستاى آنچه خدا دوست دارد و مىپسندد و باعث نزديكى او به خدا و بالا رفتن مرتبه او مىشود، استفاده كند، بر مقام نزديكى او به خدا و رسول افزوده مىشود. و اگر آنها را در امورى كه خدا و رسول از آنها نهى كردهاند مانند شرك و ستمگرى و كارهاى زشت، به كار گيرد، شايسته سرزنش و عقاب است، از اين رو، در بسيارى از موارد، كسانى كه توانايى كارهاى خارق العاده را دارند، مجازات و عقاب مىشوند؛ گاه به از دست دادن اين توانايى، همچنان كه پادشاهى از حكومت خود عزل مىشود، يا عالمى، علم خود را از دست مىدهد؛ گاهى نيز توفيق مستحبّات و كارهاى نيك از او گرفته مىشود و از ولايت خاصّه به ولايت عامّه منتقل مىشود و گاه به مرتبه فاسقان سقوط مىكند و گاهى نيز از اسلام بر مىگردد و مرتد مىشود».[٢]
اين تقسيم بندى براى كارهاى خارق العاده يا امورى كه «مكاشفه» خوانده مىشود، كاملًا با آنچه مكتب اهل بيت (عليهم السّلام)
[١] - كتاب التصوّف، ابن تيميّه: ٢٩٨، به نقل از التصوف/ دكتر اسعد سحمرانى: ١٥٥.
[٢] - الفرقان بين اولياء الرضا و اولياء الشيطان، ابن تيميّه: ١٥١.