هواهاى نفسانى و شهوات گردد. بايد مصالح ديگران را مقدم داشت و ارزش‌هايى را كه بايد بر آنان حاكم باشد، بر هر چيزى مقدم نمود؛ بر همه دارايى‌ها. و در خلال عملياتى كه نه فقط انسان خود را فدا كند بلكه مقام اجتماعى والاى خود را، همه تاريخ وجاهت و زعامت در امت را، خانواده و فرزندان و اموال خود را و هر آن چه كه به واسطه آن امتيازات و اعتبارات مادى و اجتماعى كسب كرده است، قربانى كند و از همه آنها دست بكشد؛ به خاطر اين مستضعف، به خاطر آن مستضعف ....

از جانب خليفه و والى خليفه چنان كه در تاريخ موجود است هدايا و عطاياى زيادى به امام حسين (ع) مى‌رسيد. خلفاء سعى مى‌كردند عطايايى بيشتر از ديگران به ائمه (عليهم السّلام) تقديم كنند بدين اعتبار كه ايشان اولًا قريشى بودند و ثانياً از بنى هاشم بودند و ثالثاً داراى اعتبارات و وجاهت اجتماعى و دينى وسيعى بودند.

لذا امام (ع) به لحاظ وضع شخصى و مادى حتى از قبل حاكمان در تنگنا نبودند و آنها عطايا و صلات وافرى به ايشان تقديم مى‌كردند. چنان كه والى مدينه بعد آن كه خبر شهادت امام حسين (ع) را دريافت نمود به منبر رفت و گفت: «ما با او ارتباط برقرار مى‌كرديم ولى او با ما قطع رابطه مى‌كرد. باز ما ارتباط برقرار مى‌كرديم ولى او بدتر قطع رابطه مى‌كرد. باز ما رابطه برقرار مى‌نموديم و عطاياى بيشترى مى‌فرستاديم».