و من بيعتم را از شما برداشتم. اصحاب عرض كردند: نه به خدا قسم، چنين نخواهم كرد. امام (ع) فرمودند: شما فردا كشته خواهيد شد و هيچ يك از شما نجات نخواهد يافت. اصحاب عرض كردند: سپاس خداى را كه شرف كشته شدن به همراه شما را نصيب ما كرد. سپس امام (ع) دعا كرد و به آنان فرمود: سرهايتان را بلند كنيد و نگاه كنيد. پس آنان جايگاه و منازل خود در بهشت را ديدند».[١]

همچنين ايشان، اين مطلب را براى كسانى كه در راه پس از رسيدن خبر شهادت مسلم بن عقيل، به ايشان پيوستند بازگو نموده‌اند. چنان كه روايت شده است كه ايشان به بنى عقيل نگاه كرد و فرمود: نظرتان چيست؟ مسلم كشته شده است. عرض كردند: قسم به خدا كه بر نخواهيم گشت تا اين كه يا انتقام او را بگيريم و يا همچون او به شهادت برسيم.[٢]

پس اين ادله و شوهد دلالتى بر تفسير غيبى ندارند بلكه بر معنايى دقيق و بس والا دلالت مى‌نمايند كه به آن اشاره خواهيم نمود.

آرى ممكن است تفسير غيبى را به معناى ديگرى پذيرفت و آن اين كه اقدام امام حسين (ع) اقدامى است جداً عظيم‌

[١]- الخرائج و الجرائح للرواندى، ج ٢: ص ٤٤٨، باب ١٦.

[٢]- البحار: ٤٤/ ٣٧٢.