نتيجه آن كه شواهدى كه اصحاب اين نظريه ارائه مى‌كنند تا به واسطه آن اثبات كنند كه امام (ع) نمى‌دانستند كه به شهادت مى‌رسند يا احتمال شهادت در نظر ايشان ضعيف بود، مدعاى آنها را اثبات نمى‌كند.

ملاحظه دوم: در نصوص شواهدى بر عكس آنچه اصحاب اين نظريه اذعان مى‌كنند وجود دارد، همچون تصريح امام (ع) به اين كه: «خداوند خواسته است مرا كشته ببيند» و يا «هر كس با من سفر كند شهيد مى‌شود». صاحبان اين نظريه درصددند كه با خدشه سندى و تاريخى به اين نقطه برسند كه اين روايات مآخذ صحيحى ندارند.

ليكن بايد گفت كه ما اساساً نيازى به تصحيح سندى اين روايات نداريم چرا كه شواهد ديگرى علاوه بر اين روايات حاكى از آن است كه امام (ع) حتى اگر نگوييم يقين به شهادت داشتند لااقل ظنّ به اين مسأله داشته‌اند؛ اين حقيقتى است كه مطالعه سير طبيعى امور در آن زمان، ما را به نتيجه آن مى‌رساند. پس اساساً امام (ع) نظر به كسب مظلوميت داشته و مى‌خواستند وضعيتى را پيش چشم توده مردم ايجاد كنند تا آنها بالعيان ببينند كه كسانى كه متولى امور هستند تا چه ميزان مجرم و جنايتكار و به دور از انسانيت هستند چه رسد به اسلام و مبادى اسلامى.