و ايجاد و شكل‌دهى امت اسلامى بوده است و قضيه امام حسين (ع) در جهت صيانت امت اسلامى از خطرات متوجه به آن بوده است. تنها تفاوت همين است و روح و جوهر مسأله يكى است. از آنجا كه در آن برهه مرض و بيمارى بسيار خطرناك و در عين حال پيچيده‌اى متوجه كيان اسلامى بود، دفع آن محتاج به يك فداكارى و جانفشانى عظيم- و نه يك فداكارى عادى- داشت. نمونه‌هاى اين مسأله را در زندگى عادى و روزمرّه نيز مى‌يابيم مثلًا گاهى برخى از بيمارى‌ها عارض بر انسان مى‌شود كه براى رها شدن از آن چاره‌اى جز قطع يك عضو مهم از بدن باقى نمى‌ماند. آن خطر و بيمارى كه در زمان قيام امام حسين (ع) كيان اسلام را تهديد مى‌كرد چنين خطرى بود و دفع آن به جز با يك اقدام عظيم و فداكارى كبير امكان‌پذير نبود؛ فداكارى و جانفشانى كه به جهت عظمت و بزرگى‌اش، از ابتدا در عالم غيب شاخص و برجسته گشته بود و هيچ انسانى جز امام معصومى چون امام حسين (ع) و نيز كسانى كه امام حسين (ع) مربى آنان بودند، از عهده آن بر نمى‌آمد.

عظمت اين جانفشانى آن را از تمام جانفشانى‌هايى كه انبياء و اولياء و اوصياء و بندگان صالح خدا نموده‌اند، متمايز مى‌سازد؛ هرگاه كه اين جانفشانى را با ديگر جانفشانى‌ها مقايسه كنيم، مى‌بينيم كه به لحاظ شدت الم و مصيبت و ذوب و فناى‌