و اما در خصوص جمع ميان نحوه عمل ايشان و نحوه عمل امام حسن بايد گفت كه وجه چنين جمعى واضح و آشكار است. زيرا امام حسن (ع) براى جلوگيرى از فتنه و ريخته شدن خون خود و خانواده و شيعيانش و نيز به واسطه احساس بى وفايى از جانب ياران خود تسليم شد. امام حسين (ع) نيز در آغاز ياران حق را قوى و ياران باطل را ضعيف ديد پس بر خود لازم دانست براى حق قيام و خروج كند. ليكن وقتى قضيه را بر عكس ديد و نشانه‌هاى بى‌وفايى و سوء اتفاق را در آنان مشاهده فرمود بسان برادرش قصد برگشت و تسليم گرفت وليكن جلوى آن حضرت را گرفتند. بنابراين وضعيت و عملكرد امام حسن و امام حسين يكسان بود و تنها تفاوتى كه وجود داشت اين بود كه به هنگام ظهور علائم خون، تسليم و خوددارى نمودن را از آن حضرت قبول نكردند و صلح و سازش را از ايشان نپذيرفتند. آنان خواستند خون آن حضرت را بريزند و آن بزرگوار نيز جهاد فرمود تا در نهايت كرامت شهيد شد و به بهشت خداوند متعال و رضوان او داخل گشت و اين موضوع براى هر كس كه در آن تأمل كند واضح و آشكار است».[١]

ملاحظاتى كه پيرامون اين تفسير سياسى وجود دارد:

[١]- البحار، ج ٩٦: ٤٥- ٩٧.