يعنى ايمان مانع مى‌شود از اين كه انسان كسى را به طور ناگهانى بكشد. اگر جناب مسلم، ابن زياد را مى‌كشت و شريك با او موافق و همراه مى‌گرديد قدرت دشمنان امام حسين (ع) زائل و نابود مى‌شد و آن حضرت بدون هيچگونه دفاعى وارد كوفه مى‌گرديد و هر كسى كه قبلًا مى‌خواست امام (ع) را يارى كند به ايشان مى‌پيوست و او را در مقابل دشمنان تقويت مى‌نمود.

در آن هنگام كه ابن زياد هانى را زندانى كرده بود جناب مسلم با گروهى از اهل كوفه متوجه ابن زياد شد و قصر او را محاصره كرد. ابن زياد درهاى قصر را از روى ترس بر مسلم بست. بعداً گروهى را به ميان مردم فرستاد تا آنها را به يزيد راغب و در عين حال بترسانند و ايشان را از يارى مسلم بن عقيل باز دارند. اكثر مردم [ترسيدند] و سر جاى خود نشستند [و مسلم را رها كردند] تا اين كه مسلم روز را با گروهى اندكى شب كرد و كار ايشان به آنجا رسيد كه رسيد.

منظور ما از ذكر اين فقره آن بود كه در ابتداء، اسباب و قرائن پيروزى بر دشمن روشن و آشكار بود وليكن از سوء حادثه امر بر عكس شد تا بدان جا كه آن وقايعى كه در روايات آمده است از شدت صبر آن حضرت و قلت ناصر و ... شهادت ياران اندك آن حضرت [و در نهايت شهادت خود ايشان‌] رخ داد و چنين پيشامدهايى به هنگام عسر و شدت دور از توقع نيست.