چرا فرشته‌اى بر او نازل نشده (تا او را در دعوت مردم به سوى خدا همراهى كند؟) ولى اگر فرشته‌اى بفرستيم (و موضوع جنبه حسى و شهودى پيدا كند) كار تمام مى‌شود؛ (يعنى اگر مخالفت كنند) ديگر به آنها مهلت داده نخواهد شد (و همه هلاك مى‌شوند) و اگر او را فرشته‌اى قرار مى‌داديم حتماً وى را به صورت انسانى در مى‌آورديم؛ (باز به پندار آنان) كار را بر آنها مشتبه مى‌ساختيم، همانطور كه آنها كار را بر ديگران مشتبه مى‌سازند».

چرا خداوند پيامبر را از ميان افراد بشر بر مى‌گزيند! زيرا ممكن نيست كه انسان بتواند به جز از خلال اسلوب‌هاى بشرى از تربيت ربانى و الهى بهره‌مند شود و مراتب كمال را طى كند. پس حتى اگر فرشته و حتى اگر يك موجود غيبى قرار شود كه به زمين فرو فرستاده شود بايد رنگ زمينى به خود بگيرد تا بتواند در مردم تأثير بگذار و بشر و بشريت را تغيير دهد.

پس اين فرضيه كه امام حسين (ع) يك تكليف ويژه داشته است و اين به جهت عصمت آن حضرت بوده و انگيزه ايشان براى مردم كه از قبيل محمد بن حنفيه و امثال او بوده‌اند، مفهوم و معقول نبوده است بلكه مسأله، به طور صد در صد يك مسأله غيبى محض بوده است. به طور واضح با اصل مطلبى كه ما درباره طبيعت عمل انبياء و اوصياء و ائمه (عليهم السّلام) در زندگى دنيوى بدان معتقديم، ناسازگار است. خصوصاً وقتى به اين نكته توجه‌