اين‌ها همه ارتباطاتى است كه ميان عالم غيب و عالم امام حسين (ع) و عالم شهادت وجود دارد تا اين كه از گام‌هاى اين انسان كامل و معصوم هر چه بيشتر استوار گردد.

پس قضيه به حسب طبيعت خود بزرگ، مهم و سنگين است ... و غيبى بودن آن به اين معنى كه از سوى عالم غيب حتى قبل از قيام امام حسين (ع) به آن توجه ويژه‌اى شده است، امرى پذيرفتنى است. چنان كه رواياتى وجود دارد كه اين معنى را مورد تأييد قرار مى‌دهد؛ از جمله اين كه حضرت آدم بر امام حسين (ع) گريسته است و همچنين انبياء گذشته و نيز ملائكه در آسمان بر آن حضرت گريسته‌اند. تمامى رواياتى كه در اين زمينه وجود دارد[٢] به لحاظ مضمون مقبول و پذيرفتنى است. زيرا اين اقدام ارزش، اهميت، عمق و نقشى را به اين مقدار و بلكه بيشتر از اين مقدار داراست. جانفشانى كه امام حسين (ع) در راه خدا و در راه عالم غيب فرموده است، بزرگ‌ترين جانفشانى است كه در اين عرصه از جانب عالم بشريت ارائه شده است و هيچ اقدام ديگرى با آن مقايسه و همپايه نمى‌گردد.

[١]- الارشاد: ٨٤؛ البحار: ٤٤/ ٣٨٠، الباب ٣٧.

[٢]- البحار: ٤٤/ الباب ٣٠.