كوفيان با عبارت «دل‌هايشان با تو شمشيرهايشان بر توست»[١] تأكيد نمودند و امام (ع) در عين اين كه سخن او را تكذيب نكردند ولى به راه خود ادامه دادند، نشان مى‌دهد كه امام هدفى بزرگ‌تر از صرف مسأله به دست گرفتن حكومت در آن مقطع محدود از تاريخ اسلام داشتند. ايشان افقى بسيار وسيع‌تر و دوردست‌تر را نظاره مى‌فرمودند و به كل آينده امت اسلامى نظر داشتند و اين امر منوط و متوقف بر اقدامى ديگر است كه آن را به هنگام بحث از نظريه سوم شرح مى‌دهيم.

شاهد ديگرى كه بر اين مطلب وجود دارد، اين است كه وقتى به تاريخ و سيره حضرت سيد الشّهداء (ع) نگاه مى‌كنيم مى‌بينيم كه آن حضرت پس از آن كه در مدينه و با فشار حكام اموى براى بيعت كردن با يزيد و تهديد ايشان به قتل مواجه شدند، اقدام به خروج فرمودند. همچنين كلماتى از آن حضرت صادر شده است مبنى بر اين كه: «اينان مرا رها نخواهند كرد. مرا رها نخواهند كرد تا به قتل برسانند».[٢]

اينها تعابيرى است كه از امام حسين (ع) صادر شده است و نشان مى‌دهد كه نقطه شروع حركت حضرت سيد الشّهداء (ع)، نقطه‌اى است كه «حتى اگر او به پرده كعبه آويزان باشد او را به قتل مى‌رسانند»- چنان كه فرستاده يزيد به مكه‌

[١]- احقاق الحق، ج ٢٠١: ٢٧؛ الامالى: ٩٣.

[٢]- الارشاد: ٧٦؛ الكامل فى‌التاريخ، ج ٤، ص ٤٠؛ البحار: ٤٤/ ٣٧٤.