انسان وقتى جوانب قضيه را ملاحظه مى‌كند مى‌بيند كه امام (ع) خانواده و كودكان خود و برادرزاده‌هايش را به كوفه مى‌برد. در حالى كه اگر امام (ع) بر اساس آن چه صاحبان اين نظريه مى‌گويند، نقشه‌اى دقيق براى اسقاط حكومت كشيده بود و به پيروزى خود مطمئن بودند، دليلى نداشت اين افراد را كه در اين هدف سياسى هيچ نقشى نداشتند به همراه خود ببرد.

نقش اين افراد تنها در محقق ساختن هدفى كه بر اساس نظريه سوم تبيين مى‌شود، بروز و ظهور مى‌يابد، اين هدف ايجاد يك نتيجه فاجعه بار در وسيع‌ترين سطح ممكن است تا از خلال آن احساسات همه مردم به لرزه افتد و در نتيجه اعتبار حاكمان و سلطه‌گران در پيشگاه هر منطق و تصورى فرو بريزد.

پس وقتى هدف اين است، امام (ع) بايد اهل و عيال و كودكان خود را به همراه برد و تا جاى ممكن تنور اين فاجعه را داغ‌تر نمايد تا مظلوميت حقيقى آن حضرت هر چه نمايان‌تر گردد و در مقابل، چهره دشمنان در كريه‌ترين صورت ممكن، بروز يابد؛ تركيب كاروان سيد الشّهدا (ع) نشان مى‌دهد كه حداقل امام (ع) مطمئن به شهادت خويش و ناچار بودن خود از ايفاى اين نقش بوده‌اند. پس بر اساس اين شاهد بايد گفت كه امام (ع) حداقل اين هدف را به عنوان هدف نخست (اسقاط حكومت) يارى نفرمود، ايشان به هدف دوم يعنى ايجاد لرزه در