با ويژگى بشرى كه انگيزه‌ها و اسباب آن قابل فهم براى افراد بشر است، اقدامى كه رسالت‌هاى آسمانى مى‌خواهند بشريت را براى آن تربيت كنند، بدين معنى كه افراد را به درجه و سطحى برسانند كه براى تحمل اين بار آمادگى داشته باشند و بتوانند همچون امام (ع) و اصحاب ايشان جانفشانى كنند؛ پس مسأله در اصل مسأله‌اى بشرى و قابل فهم بشرى بوده و تابعى از همان تكاليفى كه بر دوش فرد فرد ابناء امت اسلامى گزارده شده است به شمار مى‌رود؛ تكاليفى كه مرتبط با حفظ اسلام و كيان اسلامى و دفع خطراتى است كه متوجه آن است. مى‌دانيم كه وقتى خطر، كيان و به اصطلاح كتب فقهى، بيضه اسلام- يعنى اساس اسلام- را تهديد مى‌كند، خون و جان ارزش خود را از دست مى‌دهند و در اين حالت ديگر جايى براى تمسك به «لا تلقوا بايديكم الى التهلكه: با دست خود، خود را به هلاكت ميافكنيد»[١] و امثال آن وجود ندارد چنان كه امام (دام ظلّه)[٢] در يكى از سخنان خود مى‌فرمايند: آن هنگام كه خطر متوجه به اصل اسلام مى‌شود، تكاليف شرعى فردى از جمله وجوب حفظ نفس و حرمت القاى آن در تهلكه و حرمت اراقه دماء و

[١]- البقره: الآيه ١٩٥.

[٢]- منظور امام خمينى( قدس سرّه الشريف) است. تعبير« مد ظلّه» از آن جهت است كه مرجع عاليقدر، اين سخنان را در سال ١٤٠٣ قمرى و در زمان حيات حضرت امام( قدّس سرّه) بيان داشته‌اند.