همچنين صاحبان اين نظريه به خطبه امام (ع) در روز عاشوراء استناد مى‌كنند كه آن حضرت خطاب به كوفيان كه براى آن حضرت نامه‌ها نوشته و نزد ايشان سفيرانى فرستادند و در نهايت به ايشان نيرنگ زدند، مى‌فرمايد:

«... مرگ و اندوه بر شما باد اى جماعت! آنگاه كه با شوق و اشتياق ما را به يارى طلبيديد و ما بدون درنگ به يارى شما شتافتيم به روى ما شمشيرهايى را كشيديد كه در بيعت ما بود و آتش را عليه ما برافروختيد كه آن را ما براى دشمنان خويش و دشمنان شما افروخته بوديم. شما عليه دوستان خويش هم آهنگ شديد و دست دشمنانتان گشتيد بدون اين كه آنان عدالتى را براى شما آشكار كرده باشند و يا اميد و آرزوهايى نسبت به آنان در شما ايجاد شده باشد و بدون اين كه كار خلافى از ما سر زده و يا در رأى و نظر ما ضعف و خطايى ايجاد شده باشد».[١]

اين خطبه نيز دلالت بر اين دارد كه آمدن امام (ع) از مدينه به خاطر اقام حكم الله در زمين و در نتيجه درخواستى بوده‌

[١]- الاحتجاج، ج ٣٤: ٢؛ بحار الانوار، ج ٨: ٤، باب ٣٧ و تاريخ مدينه دمشق، ج ٢١٩: ١٢.