«فرستاده‌ام را نزد شما فرستاده‌ام. شما را به كتاب خدا و سنت پيامبرش دعوت مى‌كنم. زيرا كه سنت مرده است ... اگر مسلم براى من بنويسد كه رأى بزرگان و صاحب خردان شما بر همان چيزى كه فرستادگانتان به من رسانده‌اند، تعلق گرفته است، ان‌شاءالله به سوى شما مى‌آيم. قسم به خداوند كه امام نيست مگر آن كس كه عامل به كتاب خدا و قائم به قسط و دائن به دين حق و صلاح باشد».

اين نامه نيز نشان مى‌دهد كه امام حسين (ع) مسلم را براى بررسى اوضاع و اين كه آيا بزرگان و صاحب خردان كوفه واقعاً آماده جنگ هستند يا نه، به كوفه مى‌فرستد تا اين كه اگر شرايط مساعد است خود نيز حركت فرمايد و اين امر را منوط به اخبار مسلم نموده و مى‌فرمايد: «اگر مسلم برايم بنويسد كه متفق‌القول شده‌ايد به زودى نزد شما مى‌آيم».

همچنين عبارت پايانى نامه كه حضرت در آن مى‌فرمايند: «امام نيست مگر كسى كه عامل به كتاب خدا باشد و ...». اين مفهوم را مى‌دهد كه شخصى كه اكنون متصدى است- يزيد- صالح و عامل به قسط نيست كه اين دلالت بر همان معناى پيش‌گفته مى‌نمايد يعنى امام (ع) نمى‌خواهد امير بر مردم و