فى الله به مراتب از تمام نمونه‌هاى سابق بر خود بزرگتر است و بديهى است كه چنين اقدامى با اين وزن و اهميت معقول است كه در عالم غيب از جانب خداوند متعال مورد توجهى خاص و ويژه باشد كه كسى جز امام معصوم كه داراى همتى معصوم و روحيه‌اى معصوم است نمى‌تواند بار آن را به دوش كشد. غيبى بودن اگر به اين معنى باشد، پذيرفتنى است كه به اين ترتيب قضيه، طبيعت بشرى خود را نيز حفظ نموده و آن را از دست نمى‌دهد.

مى‌شود اين مسأله را به آن چه كه اكنون در عراق رخ مى‌دهد تنظير نمود.[١] مى‌بينيد كه در عراق با اين همه ظلمى كه بر مردم روا داشته مى‌شود، هر كسى حتى در ميان علماء، آمادگى آن را ندارد كه اين بار سنگين را تحمل كند و خود را فدا كند، در حالى كه مى‌داند كه مبارزه با اين ظلم و دفع آن تنها با فدا كردن و بذل جايگاه و مقام و دست كشيدن از همه چيز حتى از زندگى و آبرو، امكان‌پذير است. در اين ميان تنها كسى كه حاضر مى‌شود اين بار سنگين را به دوش بكشد كه تربيت يافته واقعى مكتب امام حسين (ع) است كه از قضاء ديدگاه او نسبت به واقعه كربلا همين مطالبى است كه گفته شد. اين‌

[١]- چنان كه گفته شد، اين بيانات مربوط به سال ١٤٠٣ مى‌باشد و لذا مراد از« اوضاع عراق» اوضاع زمان طاغوت مقبور عراق است.