آيا مى‌توان نمونه‌اى روشن‌تر از اين براى مقابله با تفكر عشيره‌اى يافت؟ پيامبر اكرم (ص) با قطع نظر از وحى و نبوت به عنوان انسانى كه در برهه‌اى از تاريخ زيسته است و در جامعه خويش ايجاد تغيير نموده است، انسانى كه مطالعه رفتار وى ما را به اين نتيجه مى‌رساند كه از سر سخت‌ترين مبارزين با منازعات عشيره‌اى و قبيله‌اى بوده است و همه اعمال و اقدامات ايشان بر ضد اين افكار و ارزش‌هاى جاهلى بوده است.

در قضيه حضرت سيد الشّهداء (ع) نيز شواهدى بر اين مطلب وجود دارد، چرا كه اگر قيام و نهضت امام حسين (ع) ماهيت قبيله‌اى و عشيره‌اى داشت، آن حضرت مى‌بايست با افراد عشيره خود قيام مى‌نمود و نه به همراه كسانى كه به لحاظ عشيره با وى غريبه به شمار مى‌آمدند ... مى‌بايست در سرزمين عشيره خويش يعنى حجاز قيام مى‌نمود چرا كه بنى هاشم نه در كوفه و بصره بلكه در مدينه و مكه ساكن بودند. پس اگر احساسات قبيله‌اى و عشيره‌اى انگيزه اين حركت را تشكيل مى‌داد، هر آينه بايد اين نهضت از ميان اين عشيره و در موطن آن شكل مى‌گرفت. در حالى كه نه اكثر ياران اين نهضت همچون مسلم بن عوسجه و حبيب بن مظاهر و زهير بن قين و