... كه به همراه سيد الشّهداء (ع) در كربلاء به شهادت رسيدند، از بنى هاشم بودند و نه كسانى كه براى آن حضرت نامه نوشتند و از ايشان درخواست نمودند كه به كوفه برود «كه در كوفه لشكريانى حاضر به يراق آماده نصرت شمايند و درختان ثمر داده‌اند»[١] از هاشميان به شمار مى‌آمدند بلكه مواليان امام حسين (ع) بودند كه اعتقاد آنان به امام حسين (ع) آنان را وادار نمود تا از ايشان كمك بخواهند و براى بيعت، ايشان را به كوفه دعوت نمايند. پس نقطه شروع قضيه و انگيزه‌هاى آن، كاملًا اعتقادى است و نه عشيره‌اى و قبيله‌اى.

بنابراين اين تفسير هم به لحاظ اعتقادى نادرست و غير قابل پذيرش است و هم با مراجعه به تاريخ و ملاحظه افرادى كه در آن نقش آفرينى نموده‌اند، بطلان آن آشكار مى‌گردد. از سوى ديگر تصريحات خود حضرت سيد الشّهداء (ع) نيز با اين تفسير ناسازگار است. چرا كه ايشان هدف خود از خروج را طلب اصلاح در امت جدش رسول الله (ص) مى‌داند[٢] و نه اين كه عشيره من چنين است و عشيره بنى اميه چنانند؛ ايشان با صراحت و وضوح بيان مى‌دارد كه هدف من الهى و دينى است و نه قبيله‌اى و مانند آن.

[١]- اللهوف فى تتلى الطفوف، لابن طاوس: ٢٤.

[٢]- بحار الانوار، ج ٣٣٠: ٤٤.