مورد وكالت و نيابت (و به تعبير صحيح مورد إذن) گاهى يك چيز با چند چيز مشخص و معلوم است. يعنى كيفيت و كميت آن بين توكيل كنندگان و منوب عنهم و بين وكيلان و نايبان و يا به تعبير دقيق‌تر بين اذن دهندگان و اذن‌داده‌شدگان پس از مفأهمه و تحديد مشخص مى‌شود و جانب اول به جانب دوم وكالت و نيابت مى‌دهد. اين وكالت و نيابت يك قرارداد اجتماعى و مورد توافق عقلاى دنيا مى‌باشد.

گاهى مورد وكالت و نيابت، امور زياد و نامعلوم مى‌باشد كه كميت و كيفيت آن در موقع وكالت به ذهن كسى خطور نمى‌كند كه در مفروض كلام م چنين است و به طور قطعى نظر توكيل‌كنندگان و وكيلان مختلف است.

در مورد رئيس قوه اجراييه، سياست خارجى و داخلى و مصرف بيت المال در امور توليد و تجارت و بودجه وزارت‌خانه‌ها و اعلان جنگ و تعيين كارمندان ارشد و ده‌ها موضوع ديگر مطرح است.

مثلا بوش نزديك يك تريليون دالر را در تجاوز به عراق و در جنگ هاى افغانستان در طول چند سال گذشته بيهوده مصرف كرد، اگر مردم آنرا مى‌دانستند آيا به او رأى ميدادند؟ حتى اگر نصف رأى‌دهندگان رأى نمى دادند او به حكومت نمى‌رسيد. و نمونه ديگر. اگر مردم مسلمان ما مى دانستند نمايندگان آنان در قوه مقننه، أحكام غير اسلامى را برخلاف باور