هيچ تجربه كارى ندارند و گاهى جمعى از آنان فاسد هم هستند، ادارات دولتى را اشغال مى‌كنند و نظم به هم مى‌خورد، كارها دوباره از صفر شروع مى‌شود و يا بدتر مى‌شود كه ضرر آن براى كشور و ملت فاجعه‌آور است.

و اين كار از نظر شرعى حرام است.

مساله ٢٠٣: اين عمل سيستماتيك بايد در چند مورد قانون اساسى مورد تاكيد قرار داده شود و حكومت‌ها و زمامداران به رعايت آن ملتزم گردند و تخطى از آن جرم تلقى گردد، تا كشور و ملت هرچند سال حركت دورى نداشته باشد كه راه ترقى كشور و ملت مسدود گردد.

مساله ٢٠٤: سيستم به نحوى تنظيم گردد كه زمامدار نتواند همه وزيران و معينان و رئيسان و مديران عمومى و سفيران پيش از خود را عوض كند بلكه افراد شايسته و با تجربه و صالح را به كار بگمارد و ثانيا نتواند افراد بى لياقت و فاقد شرايط تنها به علت اينكه از خويشاوند و يا دوستان و يا از اقوام و يا از همكاران او هستند در مناصب دولتى نصب نمايد.

مساله ٢٠٥: آنچه كه در مراعات كردن سياست‌ها و نصب و عزل كارمندان در دو سه مساله گذشته گفته شد در مورد حكومت‌هاى حزبى بايد بيشتر مراعات شود كه احزاب تازه به دوران رسيده همه‌چيز را فداى حزب مى‌كنند و به اصطلاح شپش خود را از زنبور عسل ديگران بهتر مى‌