توضيح المسايل سياسى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٤ - سخنى در تحكيم اخوت اسلامى

بنويسد يا بگويد مسئوليت گفته‌هاى ديگران را در رسانه خود تحمل نمى كند از مسئوليت اشاعه فساد و توهين افراد رهايى نمى‌يابد.

مساله ١٩٦: آنچه در حق رسانه گفته شد، در حق نمايندگان مجلس و مسئولين حكومت، حتى زمامدار كشور نيز جارى مى‌شود و چنين مصؤونيتى براى هيچ‌كس ثابت نيست.

مساله ١٩٧: گناهانى است كه هرچند قطعى و مدلل باشد اظهار آنها براى ديگران جايز نيست و موجب تعزير يا حد مى‌شود و گناهانى است كه افشاى آنها با علم به صدور آنها شرعا جايز است ولى اگر كار افشاگر به محكمه كشيده شود، در صورت عدم اقامه دليل مستحق تعزير و يا حد مى شود. هرچند بين خود و خداوند در فرض علم به صدور گناه برئ الذمه مى باشد.

دسته اول گناهان را در ميان حق اللّه و دسته دوم را در ميان حق الناس مى شود پيدا كرد ولى بحث دقيق آن در اينجا ميسر نيست.

مساله ١٩٨: دولت حق مداخله در حريم شخصى كسى را ندارد مگر به دستور قاضى جامع الشرايط و همچنين درمورد صحبت‌هاى شخصى و نامه ها و مكالمات تلفنى و غيره.

مساله ١٩٩: در مورد جرم مشهود، مانند داخل كردن به زور فردى را به خانه براى كشتن مثلا، پليس مى‌تواند بلكه واجب است داخل خانه رود و