زندگانى در وضعيت موجود، بر آنها موقوف است از نظر فقهاى شيعه واجب كفايى است و بعيد نيست در مذاهب ديگر اسلامى نيز چنين باشد زيرا همه ميدانيم اسلام به زوال نظام زندگانى راضى نيست. تاريخ مى گويد زنان در بعضى از جنگ‌هاى زمان حيات پربركت آن حضرت (ص) مشغول تداوى مجروحين جنگى مى‌شدند.

به علاوه كه زنان به امراضى مبتلا مى‌شوند كه معاينه دكتوران مرد بسيار بر شوهران و پدران زنان مريض سخت و از نظر شرعى- به عنوان اولى- نگاه كردن و لمس مواضع مرض حرام شديد است ولى اگر زنان دكتور داشته باشيم مشكل تا حدودى حل مى‌شود.

مساله ٢٨٧: كار كردن زنان در اموريكه عفت و حجاب آنان در خطر نباشد و از نظر فيزيكى مقدور و از نظر روانى براى آنان مشكل نباشد اشكالى ندارد ولى درهرحال فرزندان در ايام كوچكى بايد از تربيت و محبت مادر محروم نمانند كه نسل آينده به مشكلات روانى خطرناكى مبتلا مى‌شوند. به‌هرحال زنان نبايد در نيروى پليس وارد و شموليت پيدا كنند و در اين مورد داستان‌هاى تكان‌دهنده‌اى وجود دارد.

مساله ٢٨٨: بنابر احتياط واجب زن نمى‌تواند منصب رياست عمومى و زمامدارى كشور را در يك نظام اسلامى به عهده بگيرد و اما در نظام هاى غير دينى مانند نظام‌هاى غالب دولت‌هاى كشورهاى مسلمان‌نشين،