توضيح المسايل سياسى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦٣ - قوه نظامى و انتظامى

درهرحال بايد محفوظ باشد و فرد توهين‌شده حق ندارد كه به توهين خود راضى شود.

مساله ٣٢٥: آمر فقط حق دارد كه كارمند متخلف زيردست خود را به مرجع قانونى براى تحقيق معرفى كند. اين حكم با اينكه اختصاصى به نظاميان نداشت به اين جهت ذكر شد كه احتمال خشونت در بين نظاميان و انتظاميان نسبت به افراد ملكى بيشتر است.

مساله ٣٢٦: چون مطابق قاعده اولى كار اجبارى- خصوصا با مزد كم- شرعا و عقلا جايز نيست و مجوَ جلب و احضار سربازان و پليس، ضرورت و عجز مالى حكومت است بايد تلاش شود كه اجبار در خصوصيات جلب و احضار به حداقل برسد، مثلا دولت حق ندارد افراد را اقلا از ولايت‌شان به ولايات دوردست بفرستد كه فشار بيشتر بر آنان وارد نشود و در فرض ضرورت افراد را در ولايات همجوار ولايات آنان بفرستد و خصوصيات روانى و همزبانى و امثال آنها را مراعات كند و در فرض مصلحت مهم كه بايد در ولايات دوردست اعزام شوند بايد در مقابل امتيازاتى آنان را راضى بسازد.

مساله ٣٢٧: تا حد ممكن با سربازان توسط پر كردن فورمه در خصوصيات محل و ولايت و حتى رفتن به قوه زمينى يا هوايى و امثال اينها مشوره صورت گيرد يا امتياز خاصى را در نظر بگيرند.