توضيح المسايل سياسى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٦ - أحكام حكومت دينى

مساله ٣: تطبيق أحكام فردى شرعى مانند اغسال واجبه، عدم ترك نماز در خانه و جلوگيرى از دروغ و غيبت و افتراء در منازل و مجالس از وظيفه حكومت نيست و اينگونه تخلفات فردى به دينى بودن حكومت ضررى نمى‌رساند و دور نگهداشتن مردم از اين معاصى وظيفه علماى دينى بوسيله أمر به معروف و نهى از منكر است، كه حكومت زمينه آنرا بواسطه رسانه‌ها مهيا مى‌سازد و بايد متوجه بود كه اخلاق خوب مبلّغان دينى و التزام عملى آنان به دين به مراتب موثرتر از خشونت و تحقير مسلمانان است.

مساله ٤: در بجا آوردن تكاليف دينى خصوصى، نبايد حكومت دينى مردم را مجبور كند كه چنين حقى براى حكومت ثابت نيست؛ به علاوه كه موجب تنفر مردم از شريعت مى‌شود؛ مگر در بعضى از موارد كه ضرورت ايجاب آن را كند.

مساله ٥: معاصى و تخلفات شرعى شهروندان اگر مستند به تقصير حكومت نگردد ضررى به حيثيت دينى حكومت نمى‌رساند.

مساله ٦: در حكومت اسلامى، مسئولين بلندمرتبه مانند وزيران، رئيس‌هاى مستقل و أعضاى شوراى عالى قضا و قاضيان و جمع زيادى از نمايندگان مجلس بايد داراى أوصاف ذيل باشند: