تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٢٣٠ - يك رشد جنسى

امّا متأسفانه، بعضى از والدين، چشمان خود را به روى حقيقت مى‌بندند و تمايلات جنسى خود را در سنين نوجوانى فراموش مى‌كنند. آنها مى‌پندارند كه دختر هجده ساله آنها با اين‌كه در معرض همه‌گونه تحريك جنسى قرار دارد، هنوز بچه است و اصلا تمايلى به ازدواج ندارد. حتّى زحمت اين كار را هم به خود نمى‌دهند كه از او بپرسند: آيا اگر فرد مناسبى به خواستگارى تو آمد، مايل به ازدواج هستى يا خير؟

اين‌گونه والدين، بزرگ‌ترين ضربه را به دختران جوان خود مى‌زنند، بدون اين‌كه متوجّه پيامدهاى نامطلوب آن شوند و زمانى از خواب غفلت بيدار مى‌شوند كه ديگر، كار از كار گذشته است.

اين مسئله، در مورد پسران جوان نيز صادق است، بويژه آنهايى كه در خانواده‌هايى زندگى مى‌كنند كه پدر آنها تمكّن مالى دارد و قادر به تزويج و حمايت مالى پسر است. اگر در اين صورت، در امر ازدواج پسرش كوتاهى كند و پسر به گناه بيفتد، پدر هم در گناه او شريك است. پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌فرمايد:

من أدرك له ولد و عنده ما يزوّجه فلم يزوّجه فأحدث فالإثم بينهما.[١]

هركس پسرى داشته باشد كه نيازمند ازدواج است و او توان ازدواج كردن پسرش را دارد، امّا او را به ازدواج درنمى‌آورد، اگر آن فرزند، مرتكب گناهى شود، او نيز در گناه فرزندش سهيم خواهد بود.

ازاين‌رو، در فقه اسلامى، تصريح شده است: كسى كه به واسطه نداشتن همسر به حرام مى‌افتد، واجب است كه همسر بگيرد.[٢]

البته اين بدان معنا نيست كه مانند بعضى طوايف، فرزندان خردسال خود را پيش از اين‌كه به سن بلوغ برسند، به عقد ازدواج درمى‌آورند. هرچند اين ازدواج، با رضايت فرزند، پس از رسيدن به سن بلوغ، از نظر شرعى صحيح است، امّا اين كار، اگر انجام نشود، بهتر است؛ زيرا چه‌بسا به علّت ترس از آبروريزى يا قطع شدن‌

[١]. مجمع البيان، ج ٧، ص ٢٤٠؛ تفسير ثعلبى، ج ٧، ص ٩٠.

[٢]. ر. ك: توضيح المسائل امام خمينى، م ٢٤٤٣.