تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ٩٠ - ه نياز به محبت

حيات معنوى، تبيين شده و گستره آن به همه مردم، مورد توصيه قرار گرفته است.

امام رضا عليه السّلام با اشاره به اثر معنوى و مادى محبّت انسان‌ها نسبت به يكديگر مى‌فرمايد:

إنّ أهل الأرض لمرحومون ما تحابّوا و أدّوا الأمانة و عملوا الحقّ.[١]

به درستى كه اهل زمين، به صورت مستمر در رحمت (مادى و معنوى) خداوند خواهند بود، مادامى كه يكديگر را دوست داشته باشند و امانتدار و عامل به حق باشند.

امام على عليه السّلام مى‌فرمايد:

أبلغ ما تستدرّ به الرّحمة أن تضمر لجميع النّاس الرّحمة.[٢]

رساترين چيزى كه مى‌توانى با آن، رحمت الهى را به خود جلب كنى، اين است كه در باطن، با همه مردم، مهربان باشى.

پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله محبّت عملى و رفتارى را- كه منشأ آن، محبّت درونى و گرايش طبيعى به دوست داشتن است- سرآمد رفتارهاى عاقلانه مى‌داند و مى‌فرمايد:

رأس العقل بعد الإيمان باللّه، التّودّد إلى النّاس و اصطناع الخير إلى كلّ برّ و فاجر.[٣]

سرآمد تمام اعمال عاقلانه، بعد از تديّن به دين الهى، بشردوستى و نيكى به همه مردم است، خواه خوب و درستكار باشند يا فاسق و گناهكار.

امام باقر عليه السّلام تدّين به دين الهى را جزو محبّت نمى‌داند و مى‌فرمايد:

هل الدّين إلّا الحبّ؟[٤]

آيا دين، غير از حبّ و دوستى است؟

بنابراين، نياز به محبّت، يك نياز نخستين است كه به خودى خود، استقلال دارد،

[١]. مشكاة الأنوار، ص ١٠٨؛ بحار الأنوار، ج ٧٥، ص ١١٧.

[٢]. غرر الحكم و درر الكلم، ج ٢، ص ٨٧٦، ح ٣٣٥٣؛ ميزان الحكمة، ج ٤، ص ٢٠٠٤.

[٣]. عيون أخبار الرضا عليه السّلام، ج ١، ص ٣٨؛ وسائل الشيعة، ج ١٦، ص ٢٩٥.

[٤]. الخصال، ص ٢١؛ بحار الأنوار، ج ٦٩، ص ٢٣٧؛ جامع أحاديث الشيعة، ج ١٦، ص ٢١٠.