جنسى، اين است كه كودك را به گونه‌اى بپرورانيم كه هنگامى كه به سن بلوغ رسيد، حلال و حرام را در مسائل جنسى تشخيص دهد و به وظايف زناشويى و همسرى آگاه باشد و از لااباليگرى بپرهيزد و راه و رسم عفّت اسلامى، خلق و خوى او باشد و در وادى شهوت، سرگردان نشود».[١] بنابراين، تربيت جنسى، از آغاز كودكى شروع مى‌شود و تا سن جوانى و ميان‌سالى، ادامه پيدا مى‌كند.

حافظ ثابت، در تعريف تربيت جنسى مى‌نويسد: «منظور ما از تربيت جنسى، اين است كه زمينه‌ها و عواملى كه مربوط به مسائل جنسى است، طورى فراهم شود كه استعدادهاى شخصى در جهت رسيدن به كمال اختيارى فرد، شكوفا شود و او را براى رسيدن به كمال مطلوب، يارى نمايد».[٢]

تعريف‌هاى پيش‌گفته، از ابهام برخوردارند. به نظر مى‌رسد كه تربيت جنسى، عبارت است از اين‌كه «فرد در دوره‌هاى رشد كودكى، نوجوانى و جوانى، به‌گونه‌اى پرورده شود و آموزش ببيند كه با جنسيت خود آشنا گردد و آن را بپذيرد؛ قدردان وجود خويش باشد و به آن افتخار كند؛ نقش مذكّر يا مؤنّث بودن از لحاظ اجتماعى را ياد بگيرد؛ و احكام و آداب دينى در ارتباط با مسائل جنسى مربوط به خود و روابط با همجنس و جنس مخالف را فراگيرد؛ آمادگى روانى براى ازدواج و تشكيل خانواده را پيدا كند؛ با مسائل مربوط به زندگى خانوادگى و روابط با همسر آشنا گردد و در سايه آن، به آرامش برسد؛ به گونه‌اى توانمند شود كه عواطف و فعّاليت‌هاى جنسى خويش را در جهت قرب الى اللّه و جلب خشنودى خداوند، به كار گيرد».

باتوجّه به اين تعريف، تربيت جنسى، حوزه وسيعى را دربرمى‌گيرد و شامل فعّاليت‌هاى تربيتى‌اى است كه از آغاز زندگى، مرحله به مرحله در جهت رشد متعادل و متناسب غريزه جنسى صورت مى‌گيرد تا فرد، با وظايف و رفتارهاى جنسى آشنا شود و به اهداف تربيتى جنسى (از قبيل: مودّت و رحمت و آرامش در زندگى و سلامت روان) برسد و نسل هم تداوم پيدا كند. به اين ترتيب، گستره‌

[١]. اسلام و تربيت كودكان، ص ٢٤.

[٢]. تربيت جنسى در اسلام، ص ٢١.