تربيت جنسى: مبانى، اصول و روشها از منظر قرآن و حديث - فقيهى، على نقى - الصفحة ١٠٨ - ١ آموزش جنسيت و نقش جنسى و پرورش هويت جنسى

اين حديث را مى‌توان با توجّه به مسئله نقش جنسى تحليل كرد. حديث مى‌گويد كه بايد از تزيين كردن پسران با طلا و جواهر، خوددارى كرد؛ ولى فراهم كردن زمينه آرايش دختران، با طلا و جواهر، همانند زنان، پسنديده است. به نظر مى‌رسد كه تأكيد حديث، بر اين است كه هركدام از دختر و پسر بايد به نقش جنسى خود، آگاه شود و آن را بپذيرد تا بعدها دچار انحراف جنسى نشود.

امروزه، تحقيقات روان‌شناسى، در بررسى اختلالات جنسى، به اين نكته رسيده كه تمامى افرادى كه به انحراف «نارضايتى جنسيتى» مبتلا هستند، بدون استثنا، در كودكى، به آنها به چشم جنس مخالف نگريسته شده و با ظاهرى متناسب با جنس مخالف، آراسته شده‌اند (مانى و پريمروس، ١٩٦٨ م).

از آن‌جا كه مادر، بهتر مى‌تواند آموزش نقش جنسى دختر را انجام دهد، پيامبر صلّى اللّه عليه و اله مى‌فرمايد:

آمروا النّساء فى بناتهنّ.[١]

امور دختران را به مادران آنها واگذاريد.

البته براى پيشگيرى از انحرافات جنسى دختر، عملكرد آموزشى و تربيتى مادر بايد ضابطه‌مند باشد.

شخصى از امام صادق عليه السّلام پرسيد: مادر، پسر را تا چند سالگى مى‌تواند بشويد. امام فرمود: «تا سه سالگى».[٢]

در اين دو حديث، به الگويابى جنسيتى‌اى كه در امر آموزش نقش جنسى، اهميّت فراوانى دارد، توجّه شده است، دختر بايد مادر را در نقش جنسى، الگو قرار دهد و اين كار، با سپردن امور دختران به مادران (بويژه در مواردى كه مختص به زنان است)، تأمين مى‌شود. ازاين‌رو، مى‌توان از اين حديث استنباط كرد كه تربيت جنسى دختر، بيشتر به عهده مادر است و نكته قابل توجّه، لزوم خوددارى مادران از حمّام كردن پسران، پس از سنّ سه سالگى است. اين امر، به آن جهت است كه پسر در اين‌

[١]. مسند أحمد، ج ٢، ص ٣٤؛ كنز العمّال، ج ١٦، ص ٣٠٩.

[٢]. الكافى، ج ٣، ص ١٦٠؛ كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ١٥٤؛ تهذيب الأحكام، ج ١، ص ٣٤١.